رستوران گردی , سرگرمی بخورمت!

این که اولین تفریح ما خوردن است ریشه فرهنگی دارد. خوردن همیشه دم دست ترین تفریح بوده و خیلی هم به دنیای مدرن و زندگی امروزی مرتبط نیست. نشانه اش هم این که برای هر دورهمی سنتی و آیینی خوراکی منحصر به فردی وجود دارد؛ سفره های نذر و احسان، شب های یلدا و چهارشنبه سوری، عیادت و سر سلامتی و مانند اینها. تعریف تنقلات عصرانه و مهمانی و از این دست یعنی خوردن و خوراکی از تفریح جدا نیست، اما آنچه امروز بیشتر از دیروز رواج پیدا کرده غذاخوردن در بیرون از خانه و رستوران گردی است که این یکی خیلی به زندگی امروز و دنیای مدرن و دیجیتال مربوط است. انتشار عکس از غذایی که در رستوران می خورید در شبکه های اجتماعی این روزها خودش یک جور «کول» بودن به حساب می آید و با خودش «لایک» می آورد.

 

هم فال هم تماشا!

برای این که رستوران رفتن واقعا سرگرمی باشد، چند نمونه وطنی و غیروطنی معرفی کرده ایم تا این گردش شکمی هم فال باشد هم تماشا! سرگرمی هایی که در نمونه های خارجی رستوران را به مقصد گردشگری تبدیل کرده اند.

خارجی بازی!

بعضی از رستوران های دنیا واقعا فکری برای تفریح و سرگرمی آدم ها کرده اند؛ یعنی کاری کرده اند که رفتن به آن رستوران ها چیزی بیشتر از غذاخوردن برای آدم ها داشته باشد. از رستوران هایی که غذا را در ظرف های متفاوت سرو می کنند و روی طرح و نقش بشقاب غذای تان کار می کنند یا از مکان ویژه رستوران بهره می برند، بگیرید تا آنها که میز و صندلی ها را معلق در هوا می چینند یا آنها که فضای رستوران را شبیه سازی می کنند، مثل رستوران کلینیک سنگاپور. این رستوران که در ساختمان یک بیمارستان احداث شده، طوری طراحی شده که انگار دارید در اتاق عمل غذا می خورید. همه چیز سفید است و به جای گارسون ها پرستارها در رفت و آمدند. رستوران هتل کنراد مالدیو هم 5متر زیر آب های اقیانوس هند ساخته شده و اولین رستوران شیشه ای جهان نام گرفته و این یعنی موقع غذا خوردن می توانید انواع ماهی و کوسه را ببینید که دور و برتان شنا می کنند. البته در این رستوران هیچ غذای دریایی سرو نمی شود!

رستوران ها و هتل های ساخته شده از یخ هم برای ایجاد جاذبه های دیگر ساخته شده اند؛ رستوران هایی که هر سال بعد از آب شدن یخ ها در بهار و تابستان یا از نو ساخته می شوند یا آنها را بازسازی و تعمیر می کنند. دمای داخلی این رستوران ها معمولا بین 5 تا 10 درجه زیر صفر است، اما غذاها گرم سرو می شوند. به این رستوران های یخی اضافه کنید رستوران هایی که در نقاط خطرناک کوه ها ساخته می شوند. یکی از آنها در نزدیک ترین فاصله به قله آتشفشان کاله در هاوایی ساخته شده. هرچند این آتشفشان غیرفعال است، اما گاهی سنگ و گدازه هایی از داخل کوه به بیرون پرتاب می شود که چندان هم بی خطر نیست، تا آنجا که توانسته یکی از مشتری ها را مجروح کند.

به همین سادگی!

سرگرمی های رستوران های وطنی اما ساده تر است. خلاصه می شود در فوتبال، هنر و وسایل بازی جدید و قدیمی تا هم کودک درون تان را سر ذوق آورد و هم نوستالژی خون تان را تنظیم کند!

بپیچ به بازی!

رستوران ها و کافه های زیادی وسایل بازی دارند (نه برای بچه ها، برای وقت گذراندن بزرگ ترها) و بعضی هم به خاطر فضای مناسب حتی دارت هم روی دیوار زده اند، اما خلاقیت گردانندگان رستوران پیچ برای سرگرم کردن شما تقریبا منحصر به فرد است. آنها می توانند در هر زمان و در فضای محدود رستوران شان شما را هیجان زده کنند.

فوتبال با کری!

فوتبال و کری خوانی و حواشی آن هم یک جور سرگرمی است که بعضی از کافه دارها ضمیمه کسب و کارشان کرده اند. کافه خانه فوتبال و کافه کرنر جزو این کافه ها هستند. شاید یکی از بهترین ایده های تاسیس کافه در سال های اخیر متعلق به گردانندگان کافه خانه فوتبال باشد؛ جایی که می توانید با دوستان تان برای تیم حریف کری بخوانید و بالاترین سطح هیجان را تجربه کنید. در کافه کرنر حتی منو را روی راكت پینگ پنگ برای تان می آورند و قهوه را در فنجان هایی شبیه توپ فوتبال سرو می كنند. تلویزیون 42 اینچی کافه هم همه ساله مسابقه های ورزشی را زنده پخش و ماهانه مسابقات فکری و ورزشی در کافه برگزار می کند.

کافه هنری!

بعضی از کافه ها و رستوران ها هنر را به میز غذای شما اضافه کرده اند. با عکس، تابلو یا هنرهای تجسمی که سلیقه گردانندگان هر کدام را تعیین می کند. بین اینها کافه گالری بهار آرام و پر از خرده ریزهای هنری است.

 

 

لو رفتیم!

ناگفته خودتان هم می دانید که ته همه تفریحات و خوشگذرانی ها ختم می شود به خوردن؛ چه در خانه باشیم چه بیرون از خانه، مخصوصا اگر حوصله مان سر رفته باشد. اصلا ارتباط سر رفتن حوصله با خوردن، ریشه دارتر از این حرف هاست و برمی گردد به وقت هایی که از سر بیکاری در یخچال را باز و بسته می کردیم و می کنیم. حالا یک استاد دانشگاه و متخصص علوم رفتاری گفته: «۶۵ درصد افراد خوردن را تفریح و سرگرمی می دانند»، به خودمان که نگاه کنیم انگار این آمار بیشتر از این حرف هاست، بس که هر بهانه ای را متصل می کنیم به این که «بریم بیرون یه چیزی بخوریم». مجید ابهری به مهر گفته است؛ این آمار مربوط به آنهایی است که «خوردن، به صورت حضور در رستوران ها، سفره خانه ها و مراکز عرضه غذای فست فود یا سرو غذاهای خانگی در اماکن تفریحی را سرگرمی اصلی خود به خصوص در شب ها می دانند.» یعنی همین ما که سر و ته قرارهای کاری، دورهمی های دوستانه و همه حوصله سر رفتن ها را با خوردنی های بیرون از خانه هم می آوریم. به گفته این آسیب شناس و متخصص علوم رفتاری این 65درصد برای این «صرف وقت برای تهیه غذا و صرف آن در مکانی غیر از خانه» را انتخاب کرده اند که آن را «سالم ترین سرگرمی و تفریح می دانند» و هدف شان از این رستوران گردی «بودن در کنار هم و حضور در فضای صمیمی و عاطفی» است.

در این تحقیق معلوم شده «کودکان و نوجوانان کم علاقه ترین افراد به غذاهای غیر رستورانی بوده اند و فقط ترجیح می دهند غذا را در رستوران کنار خانواده میل کنند و این نشانه تغییر سبک زندگی است.» این پژوهش توسط گروه اجتماعی بنیاد علوم رفتاری در طول یک سال و در مناطق مختلف تهران انجام شده یعنی «از اول اردیبهشت ۹۴ تا اردیبهشت ۹۵ و در مناطقی از تهران مثل فرحزاد، درکه، دربند و پارک های مناطق یک، ۵، ۷، ۱۱، ۱۷ و مراکز تفریحی، بوستان ها و جاذبه های گردشگری مثل دریاچه خلیج فارس و حاشیه رودها.»

 

رستوران را به خانه ببرید!

حالا که «کودکان و نوجوانان کم علاقه ترین افراد به غذاهای غیررستوران اند»، رستوران را به خانه ببرید؛ یعنی فست فودها را در خانه درست کنید و مراسم شام و ناهار را هیجان انگیز و با تشریفات برگزار کنید و مطمئن شوید هر وعده به شادی می گذرد. سر و شکل دادن به غذا و شاد کردن بچه ها با شما، رسپی هم با ما! با همبرگر شروع کنید!

اولین قدم برای تهیه همبرگری شبیه فست فودهای بیرون از خانه انتخاب گوشت است و بهترین انتخاب گوشت گوساله؛ چون چربی کمی دارد. البته این هم خودش قلق دارد، گوشت نباید خیلی کم چرب و پیر باشد، مثل بعضی از گوشت های منجمد، چون همبرگر لاستیکی و خشک می شود. پس گوشت همبرگر باید تازه، جوان، نرم و آبدار باشد. بهترین قسمت گوشت هم سردست گوساله است. نه این که راسته و فیله به کار نیایند، اما خب! حیف است این گوشت های مرغوب را خرج همبرگر کنید. اگر از نرم بودن گوشت مطمئن نیستید تا 20 درصد می توانید گوشت گوسفند به همبرگرتان اضافه کنید، نه بیشتر؛ چون بوی چربی زیادی می گیرد و بعد از پخت کوچک می شود. بهترین طعم دهندها برای همبرگر پیاز، نمک و فلفل سیاه است، درست مثل کباب کوبیده تا طعم گوشت را حس کنید. مگر این که بخواهید همبرگری با طعم سیر و سبزیجات داشته باشید. البته این مخلفات بیشتر برای همبرگرهای مرغ و ماهی و سبزیجات استفاده می شود. برای این که طعم همبرگر بهتر شود باید آن را روی زغال کباب کرد. رستوران ها معمولا از اجاق های مخصوص این کار استفاده می کنند؛ اجاق هایی با سنگ نسوز که گوشت روی یک صفحه مشبک چدنی خیلی داغ کباب می شود. همبرگر کبابی در مقایسه با مدل سرخ شده هم آبدارتر و نرم تر است و هم بوی بهتری دارد. برای این که از این مرحله هم سربلند بیرون بیایید بهتر است همبرگر دست سازتان را در ماهیتابه چدنی شیاردار درست کنید. برای این کار اول ماهیتابه را روی شعله زیاد قرار دهید تا کاملا داغ شود، بعد آن را با کمی روغن چرب و همبرگرها را در آن سرخ کنید که آن هم روش دارد. اول اجازه دهید یک طرف کامل بپزد، بعد برگردانید. فقط یک بار مجازید همبرگر را پشت و رو کنید.

 

تغییر نامحسوس ذائقه!

اگر نمی خواهید دل به دل فست فود خوری کودک و نوجوان تان بدهید باید به طور نامحسوس ذائقه اش را تغییر دهید. برای این کار از تنقلات شروع کنید. تعداد آنها را بیشتر اما سالم کنید. البته چیزی از هیجان انگیزی کار کم نکنید، برای مثال خودتان دست به کار شوید و چیزی برای وقت تماشای تلویزیون آماده کنید. برش های هم اندازه و باریک از خیار، هویج، ساقه های ترد و تازه کرفس آماده کنید و با ماستی که با سبزیجات معطر طعم دار کرده اید بگذارید دم دست بچه ها و باور کنید که همین ها خورده می شود. جلوی خام خواری بچه ها را نگیرید. به  آنها یاد بدهید که خوردن سبزیجات داخل یخچال از هویج و کلم تا گوجه و هویج مجاز است و هر کدام می تواند او را دست خالی از در یخچال برنگرداند.

 

هر چیزی که با سرگرمی همراه شود مثبت است

علی رفیعی را با فیلم های خوش رنگ و لعاب «ماهی ها عاشق می شوند» و «آقا یوسف» می شناسیم؛ فیلم هایی که آدم را حسابی گرسنه می کنند، شاید برای این که کارگردان این فیلم ها عاشق آشپزی و غذاست تا آنجا که به گفته خودش همه غذاهای «ماهی ها عاشق می شوند» را خودش پخته. او می گوید: «تصویری که از غذا در فیلم هایم می دهم معنای صِرف غذا خوردن نیست. چیزی که در این تصاویر برایم مهم است، تاثیر غذاست. به نظرم رایحه، طعم و رنگ ریشه در زندگی دارد و انسان ها با غذا خوردن فقط سیر نمی شوند؛ بلکه عواطف شان را هم بروز می دهند.او در گفت و گویی درباره تبدیل شدن غذا خوردن در رستوران به تفریح و سرگرمی صحبت کرده و گفته: «از نظر من هر چیزی که با سرگرمی همراه شود، مثبت است. البته متاسفم که تفریح ها امروزه با فست فود برگزار می شود. هر چقدر غذا در فرانسه، اسپانیا و ایتالیا در رستوران ها پیشرفت کرده و بهترین ها را بیرون از خانه می توان چشید، در آسیا و خصوصا ایران پیشرفت غذا در منازل است. بهترین طعم و رایحه ها را در ایران داخل خانه ها و توسط کدبانوهای کارکشته می توان چشید. این نشان می دهد غذا هنوز در ایران به پدیده ای اجتماعی فرهنگی تبدیل نشده است.» این کارگردان معتقد است: « غذا خوردن بیش از هر رفتار دیگری می تواند شخصیت آدم ها را نشان دهد و به نظرم یکی از معیارهای شناخت انسان است. انسان ها به دو دسته تقسیم می شوند: آنها که غذا را مصرف می کنند و به قولی می لُنبانند و آنها که غذا را مزه مزه می کنند و ازش لذت می برند. شرقی ها و از جمله خودمان جزو دسته اولیم، اما اروپایی ها از دسته دوم هستند. شرقی ها به دلیل نداشتن بضاعت و فرصت تبدیل به مصرف کننده شده اند، ولی در غرب به خاطر رفاه بیشتر و فرهنگ متنوع غذایی، دقت و پول بیشتری برای این مقوله صرف می کنند.»

رفیعی نگاه جامعه شناسانه ای هم به غذا دارد: «نگاه اروپا به غذا با نگاه آمریکا و آسیا بسیار متفاوت است. غذا در اروپا اهمیت خاصی دارد. اروپایی ها فرهنگ غنی آشپزی دارند که مهدش فرانسه است. نوشیدن برای خودش مقوله ای دارد و این که چه مقدار از 24 ساعت باید صرف خوردن و نوشیدن شود خودش آدابی است. در آمریکا قضیه متفاوت است و به خاطر گرفتاری، فرصت زیادی برای غذا خوردن و فکر کردن به آن وجود ندارد. مثل بسیاری از مفاهیم اجتماعی و فلسفی دیگر، هر چقدر که غذا در غرب مفهوم بیرونی دارد در شرق مفهومش درونی  است.»

علی رفیعی آنقدر به تاثیر غذا اعتقاد دارد که در فیلم «ماهی ها عاشق می شوند» رابطه گسسته شده بین عزیز و آتیه را با غذا پیوند می دهد. عشق فراموش شده و گمشده آنها را بعد از 25 سال از طریق غذاهایی که دختر آتیه جلوی در اتاق عزیز می گذارد تا دلش را به دست بیاورد، زنده می کند. او معتقد است كه «غذا عاطفه مرده هر آدمی را زنده می کند.»

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *