یک روز جهانی با خانواده پاستا

21 سال پیش، یعنی در 1995 روز پاستا در رم جشن گرفته شد و دو سال بعد تبدیل شد به روز جهانی پاستا تا هر سال 25 اکتبر این غذاهای محبوب همه دنیا دوباره بیفتد سر زبان ها. هرچند پاستا جزو رژیم غذایی مردم منطقه مدیترانه و ایتالیا به حساب می آید، اما دیگر کمتر جایی است که پای این خوردنی خوش خوراک و ارزان به آنجا باز نشده باشد. با این حال اما پاستا و به طور کلی غذا یکی از جاذبه های توریستی ایتالیاست و بهانه سفر هزاران گردشگر.

پاستا در دهه های 40 و 50 خودش را به ایران رساند و با نام ماکارونی مثل برنج دم شد. تا اواسط دهه 70 رستوران ایتالیایی به تعداد انگشتان یک دست هم نبود. رستوران هایی که اغلب تنها نام ایتالیایی را با خود داشتند، نه طعم و پخت را. امروز اما می توانید رستوران هایی پیدا کنید که بر سر جزئیات با هم رقابت می کنند. معرفی چندتا از این ارزان ها تا لوکس ها، رسپی برای همه روزهای سال، فیلم هایی که پاستا هم در آنها نقشی داشته و متعلقات دیگر این محبوب خوردنی، همه مطلبی است که به بهانه روز ملی پاستا برای تان تدارک دیده ایم.

 

وصف العیش

به نام ایتالیا!

قبل از رستوران های لوکس ایتالیایی، ماکارونی را می شد در ساندویچی ها پیدا کرد؛در واقع اسپاگتی یا همان پاستای رشته ای که به اشتباه در ایران به آن ماکارونی می گویند. در حالی که ماکارونی نوعی پاستای کوچک لوله ای شکل و خمیده است، اما حالا رستوران های ایتالیایی زیادی در تهران می توانید پیدا کنید که البته میان شان رستوران هایی هستند که ماکارونی مامان پز به جای نوع ایتالیایی به خوردتان بدهند!

 

ساندویچ ماکارونی!

اگر دنبال ساندویچ های ماکارونی قدیمی باشید –که البته هیچ ربطی به پاستاهای ایتالیایی ندارند- می توانید تقریبا بهترین مدلش را در کوروش و سیروس پیدا کنید. اولی در خیابان ایرانشهر و دومی ابتدای پل حافظ. بنیانگذار این دو فست فود را می توانید در سیروس ببینید؛ پیرمرد مهربانی که مهرش به سابقه آشنایی تان بستگی دارد. اینجا نه تنها می توانید سفارش ترکیب همه چیز را با همه چیز بدهید، بلکه می توانید قارچ و پنیر هم به آنها اضافه کنید، یعنی مثلا ساندویچ ماکارونی و بندری به اضافه قارچ و پنیر! در کوروش هم هر ترکیبی برای تان می زنند، اما دیگر از قارچ و پنیر خبری نیست.

 

ایتالیایی پیشکسوت!

مورانو از اولین رستوران های ایتالیایی به حساب می آید و به رسپی ایتالیایی وفادار است. این رستوران چند شعبه دارد که همه مثل هم نیستند. شعبه پاسداران شعبه سطح بالای مورانو به حساب می آید و حق سرویسی که به منو اضافه می شود هم این را تایید می کند. منوی پاستا هم حسابی بلند بالاست. شعبه یوسف آباد جمع وجورتر است، هم از نظر تعداد صندلی و هم از نظر منو. شعبه سوم هم که در فودکورت جام جم قرار دارد از نظر منو شبیه اولی است، اما جای نشستن با بقیه رستوران ها مشترک است.

 

ایتالیایی مختصر!

با این که منوی رستوران توسکانا در خیابان ظفر، حد فاصل خیابان نلسون ماندلا (آفریقا) و بزرگراه مدرس، ترکیب ایتالیایی و فست فود است و تعداد پاستاهایش محدود است، اما فهرستی از پر طرفدارترین آنها را دارد. اسپاگتی کاربونارا، پنه آرابیاتا، لازانیای گوشت و فتوچینی فیله مرغ تنها بخشی از آن هستند. اگر قبل از سردتر شدن هوا گذرتان به این رستوران افتاد از صندلی های فضای باز که در پشت رستوران قرار دارد لذت ببرید.

 

پاستا گیاهی!

یك كافه  رستوران كوچك به نام «پاستا چارمیز» در قلب تهران؛ یعنی خیابان انقلاب، چهار راه کالج، خیابان حافظ، کوچه البرز حسابی در کار پاستا و غذاهای ایتالیایی است. شاید برای این که انواع پاستا بدون گوشت هم خوش خوراک هستند و این کافه  رستوران هم پاتوق گیاهخوارهاست.در چارمیز آدم ها از آنچه می بینید به شما نزدیك ترند! چون فضا خیلی كوچك است، اما یك تفاوت مهم با بقیه رستوران های گیاهی دارد. معمولا طعم غذاهای گیاهی برای كسانی كه گیاهخوار نباشند زیاد مطلوب نیست، اما با امتحان پنه پستو با پنیر پارمزان اضافه این نوید را به شما می دهیم كه ناراضی از سر میز بلند نمی شوید. اگر پنه بادمجان كبابی، پنه، اسپاگتی و لازانیای اسفناج را هم امتحان كنید، همین طور. سس سالادها هم به طرز عجیبی هم خوشمزه اند و هم مناسب هر سالاد انتخاب شده اند، مثل موسیقی  كه در فضا پخش می شود. اگر فكر نمی كنید از غذای رستورانی كه گوشت و مرغ سرو نمی كند، خوش تان بیاید، «چارمیز» نظرتان را عوض می كند. اما اگر به غذایی كه گوشت نداشته باشد، اصلا غذا نمی گویید، حتی با خوردن سالاد هم توی ذوق تان می خورد و آه از نهادتان بلند می شود كه «كجای دنیاااا سس سالاد سزار گیاهی یه؟»، یا تعریف تان از پنه می شود: «پنه بی طعم مرغ غلتان در سس رقیق». با این همه تعریف «چارمیز» دو تا اشكال دارد. یكی این كه قبل از رفتن حتما باید مطمئن شوید كه رستوران باز است؛ چون ممكن است بروید و به در بسته بخورید. دوم این كه قیمت ها در چامیز گران تر شده و باعث شده بین كیفیت و مبلغی كه می پردازید، فاصله بیفتد، چون قبلا هم قیمت ها معقول بود، هم غذاها و هم برخورد پرسنل!

 

نسل قدیم!

مارکوپولو را بیاورید!

دنیا پاستا را با نام ایتالیا می شناسد. پاستا در زبان ایتالیایی به نوعی از خمیر گفته می شود که از آرد، تخم مرغ و نمک درست شده و بعد از شکل دادن و خشک شدن به صورت رشته ای یا دیگر شکل ها در آب می پزند و با سس می خورند، اما از آنجا که چینی ها هم برای خودشان نودل و رشته هایی شبیه پاستا دارند بعضی ها معتقدند که این غذا را مارکوپولو از چین به ونیز برده و بعد هم در همه جای ایتالیا پراکنده شده. آنهایی هم که پاستا را به ایتالیا نسبت می دهند تاریخ می آورند که 400 سال قبل از میلاد مسیح بومیان ساکن ایتالیا این غذا را می خوردند. ایتالیا برای انواع پاستا یک موزه ملی هم دارد که در آن مدارک تاریخی درباره تولید و پخت پاستا را نگه می دارد؛ از جمله یک سند قدیمی که در سیسیل پیدا شده به همراه عکس شخصیت های معروفی که دارند پاستا می خورند. بخشی از موزه هم نمایشگاهی است از قدیمی ترین ابزار و وسایل تولید پاستا تا مدرن ترین آنها. می گویند این موزه به بزرگی موزه داوینچی در فلورانس است.

در مقابل ادعاهایی هم درباره پیدا شدن قدیمی ترین آثار باستانی از درست کردن پاستا، به 5 هزار سال قبل از میلاد در کشور چین وجود دارد. با این حال اما رسپی های امروزی از پاستا با بیش از 650  شكل مختلف فقط از ایتالیایی ها برمی آمده و بس.

 

چهره

صرفا جهت مردم آزاری!

بعضی ها معتقدند ته دیگ جزو نیازهای اولیه بشر است، آن هم نه به عنوان زیرمجموعه خوراک در دسته بندی «خوراک، پوشاک، مسکن» که به طور مستقل! پس چرا چهره گزارش امروز نباشد، مخصوصا وقتی ته دیگ سیب زمینی باشد و این ته دیگ سیب زمینی مربوط به ماکارونی باشد؛ نعمتی که فقط ایرانی ها دارند، آن هم  به لطف دم کردن ماکارونی. محبوبی که درباره اش می گویند: «از یه جایی به بعد فقط باید نگاه کنی، التماسش کنی، منتظرش بمونی که نصیب کسی نشه، مال یکی دیگه شدن سخته تحملش… ته دیگ ماکارونی رو عرض کردم» و برایش کلی جوک و جمله قصار دیگر ساخته اند: «آدما رو یا باید تو سفر شناخت یا وقتی که… ته دیگ ماکارونی میاد سر سفره»، «ساده که باشی…. ته دیگ ماکارونی تو می خورن می گن تو نمی خواد بخوری چربه!» و «خوشبختی یعنی… نفر اولی باشی که ظرف ته دیگ ماکارونی می رسه دستت». اما از آنجا که شنیدن کی بود مانند دیدن، هیچ کدام از این جملات نمی تواند به اندازه انتظار عکس ته دیگ ماکارونی آه از نهاد آدم دربیاورد، عکس هایی که بدون متن و کپشن هم می توانند با مخاطب صحبت کنند. آنهایی که در شبکه های اجتماعی عکس ته دیگ ماکارونی آن هم با سیب زمینی به اشتراک می گذارند باید هشتگ بزنند # صرفا –جهت- مردم-آزاری!

 

آشپزخانه مجازی

یک سال با پاستا!

هرچند انواع پاستا از نظر شکل با هم فرق می کنند، اما به ندرت طعم متفاوتی هم دارند. برای طعم متفاوت به سس های متفاوت برای پاستا نیاز دارید، یعنی همان مایه ای که قرار  است با پاستا ترکیب کنید. در سایت www.ilovepasta.org  آنقدر رسپی  از خانواده پاستا پیدا می شود که می توانید همه 365 روز سال را پاستا بخورید طوری که هرگز پاستای تکراری نخورده باشید. این سایت مدعی است با پیروی از رسپی های دقیق نوشته شده در آن می توانید با پاستا ضیافت های دو نفره یا 20 نفره راه بیندازید!

 

بررسی هفته

مهندس ماکارونی!

اگر موقع پختن ماکارونی کودک تان به این رشته های سخت و دراز علاقه نشان می دهد می توانید به این که او هم در آینده مهندس می شود امیدوار باشید. البته این امیدواری وقتی رنگ واقعیت می بیند که او واقعا بتواند با ماکارونی سازه ای درست کند؛ کاری که شرکت کننده ها در مسابقه سازه های ماکارونی انجام می دهند. سازه هایی که با هدف آموزشی تنها با رشته های ماکارونی و چسب ساخته می شوند. این سازه ها در مقیاس کوچک تر نسبت به سازه های واقعی طراحی و با مصالح ماکارونی و چسب ساخته شده و پس از ساخت آزمایش می شوند؛ یعنی این سازه ها ماکت نیستند و سازه ای برنده است که بتواند بار بیشتری را تحمل کند. پل، جرثقیل برجی، انواع قاب های ساختمانی و ستون های فشاری رایج ترین سازه های ماکارونی اند که در گرایش های سازه سنگین، سازه راندمانی و… با هم رقابت می کنند.

 

رسپی

چند نکته آل دنته!

پاستا جان می دهد برای بچه های بدغذا، هنرنمایی در مهمانی ها و سرهم کردن یک غذای فوری. درست کردن خود پاستا طبق دستورالعملی که روی بسته ها نوشته ساده است: محتوای بسته را در آب در حال جوش بریزید و چند دقیقه بعد آبکش کنید. این که در چند لیتر آب بریزیم به حجم ماکارونی و این که چند دقیقه توی آب جوش بماند به شرکت تولید کننده بستگی دارد، اما کار به این سادگی ها نیست. خوب درآوردن پاستا چند قلق دارد:

 

اول. قابلمه را خیلی بزرگ تر از مقدار پاستا بگیرید تا به اندازه کافی جا برای حجیم شدن داشته باشد و به هم نچسبد.

دوم. حتما قبل از ریختن پاستا در آب جوش، در آب نمک بریزید. این طوری پاستاها بدون سس هم خوردنی اند.

سوم. کمی به آب زردچوبه هم اضافه کنید، این طوری هم مطمئن می شوید که پاستاها به هم نمی چسبند و هم خوش رنگ تر می شوند.

چهارم: اجازه ندهید پاستا خیلی نرم شود.«آل دنته» اصطلاحی است که ایتالیایی ها برای میزان پخت پاستا به کار می برند؛ یعنی پاستا باید به دندان بیاید و خیلی نرم نشود.

پنجم: بعد از آبکشی با قاشق مخصوص، پاستاها را بلند کنید و روی هم بلغزانید. در این مرحله می توانید کمی هم از روغن زیتون استفاده کنید.

 

 

نمای نزدیك

کلیشه ماکارونی!

باید سریال کره ای پاستا یادتان باشد. اگر یادتان نیست هم دوباره دارد از شبکه نمایش پخش می شود. با این خلاصه داستان که «زنی که آرزو دارد سرآشپز رستوران معروف ایتالیایی شهر باشد کارش را به عنوان دستیار آشپز رستورانی درجه شروع می کند و بعد هم می شود سرآشپز، اما کارش با سرآشپز دیگری که آشپزی ایتالیایی را در سیسیل یاد گرفته به چالش کشیده می شود. داستانی که نسبت به اصل سریال کمی تغییر کرده.

پاستا نه، اما ماکارونی مرغ عروسی و عزای توی فیلم های ایرانی است. شاید پخت آسان هم در این اتفاق بی تاثیر نباشد، بالاخره یکی باید پشت صحنه آستین بالا بزند و ماکارونی جلوی دوربین را درست کند دیگر. توی فیلم ها اگر پای بچه  در فیلم و بچه ها پای فیلم در میان باشد! غذا دیگر حتما ماکارونی است. برای دومی باید صحنه ای از «شهر موش ها 2»، ساخته مرضیه برومند را یادتان بیندازیم که دم باریک در آشپزخانه با رشته های خام ماکارونی در کش و قوس است و برای مهمانی رستوران کپل خان غذا درست می کند. بعد هم صحنه ای که موش های عروسکی سر میز مشغول خوردن دستپخت دم باریک اند. بزرگ ترها سر یک میز و بچه ها سر میز دیگر. بزرگ ترها درباره این صحبت می کنند که صورت حساب امشب را چه کسی پرداخت کند و بچه ها درباره غذای خوشمزه ای که می خورند. وقتی یکی از بچه ها به پسر دم باریک می گوید «خوش به حالت مشکی، همیشه غذاهای خوشمزه می خوری» و کپلک، پسر کوچک کپل خان می پرد وسط که «اهه، خوش به حال خودمم باشه، همش غذاهای خوشمزه می خورم…» و بعد اسم غذاها را با همان زبانی که سین و شین اش می زند طوری می برد که تماشاچی را به خنده می اندازد.

داستان وقتی قرار است یک بچه مهمان فیلمی داستانی باشد هم همین است. اگر بچه فیلم هوس غذای بیرون نکرده باشد و آدم بزرگ های داستان خیلی سرشان شلوغ نباشد، بچه ها به جای پیتزا مهمان ماکارونی خانگی می شوند. جدیدترین این فیلم ها هم «فروشنده» اصغر فرهادی است. وقتی رعنا (ترانه علیدوستی) پسر کوچک دوست و همکارش را با خود به خانه می برد. پسری که در میانه طلاق پدر و مادر مجبور است روزها با مادر برود سر تمرین تئاتر. این که وجود این کودک در پیرنگ داستان چه نقشی دارد و کدام یک از لایه های درونی بیننده را با خود همراه می کند بماند برای اهل فن، اما صحنه ای که رعنا و همسرش عماد (شهاب حسینی) سر میز نشسته اند و چنگال پر از ماکارونی پسربچه روی هوا می ماند و چشمش از رعنا به عماد می رود و برمی گردد یکی از صحنه های جالب فیلم است.

ماجرای پختن ماکارونی برای بچه مهمان کلیشه ای است که قدمت بیشتری دارد. برای این قدمت باید یکی از قسمت های سریال «همسران» ساخته بیژن بیرنگ و مرحوم مسعود رسام را به یاد بیاورید. وقتی علی و مریم (الهام پاوه نژاد و فرهاد جم) قرار است میزبان یکی از اقوام علی باشند که او «زری کوچولو» صدایش می کند. زری کوچولویی که برای علی کوچک مانده و حالا برای خودش خانمی شده، اما مریم که این را نمی دانسته برایش تدارک ماکارونی دیده تا خوشحالش کند.

بعضی وقت ها اما ماکارونی به کلیشه بچه ها محدود نشده. برای این یکی باید سری بزنید به فیلم «به همین سادگی» رضا میرکریمی و برسید به آنجا که طاهره، زنی دست به گریبان با افسردگی 40سالگی با همه احساس تنهایی از نبود همسر و دردسرهای دو تا بچه می تواند به سادگی کیفیت زندگی همسایه را تغییر دهد. وقتی مرد همسایه از فروشنده می پرسد: «آقا چیکار کنم ماکارونیا به هم نچسبن» و طاهره سر به زیر بی این که مرد را نگاه کند می گوید: « اگه یه کمی زردچوبه تو آب جوش بریزید دیگه به هم نمی چسبن».

 

دیگ و دیگچه

پاستاپز، پاستا نپز!

قابلمه هایی در بازار هستند به اسم پاستاپز که فرق زیادی با بقیه قابلمه ها ندارند. سوراخ های تعبیه شده روی در ظرف همه خلاقیت طراحان است تا کار آبکش را انجام دهد، آن هم بدون این که در قابلمه را بردارید. یا قابلمه هایی که دو جدار دارند و یکی از آنها کار آبکش را انجام می دهد؛ یعنی به جای این که ماکارونی را آبکش کنید آبکش را از داخل آب درمی آورید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *